Zmiennokształtni

 

 

 Poszedłem zupełnie w ciemno. Jedynie wiedziałem, że do kin trafiła wersja z dubbingiem. Początkowo byłem zaintrygowany. Mamy budowany świat a la Harry Potter. Tym razem skupiamy się na istotach zmiennokształtnych, które przemieniają się w różne zwierzęta. Chłopak, za którym podążamy zmienia się w pumę. Nigdzie nie może zagrzać dużej miejsca i dlatego trafia do specjalnej szkoły dla takich przypadków. To nie psychiatryk!! Choć, gdyby tam trafił to mogłoby być zabawnie.

 Początek otworzył ogrom furtek na wielkie monumentalne dzieło. Tutaj naprawdę jest co opowiedzieć. Dochodzi jeszcze wątek rodziców naszego głównego bohatera. Dowiadujemy się, że żyją. Szkołą zarządza filantrop, który sam jest zmiennokształtny i do tego również jest pumą. Od początku widać, że coś jest z nim nie tak i okaże się złolem. Tak naprawdę tutaj przemielamy wszystkie znane klisze. Nasz bohater zaprzyjaźnia ze zwierzętami, które nie są zbyt drapieżne. Co też zapewne było działaniem świadomym. Najgorsze relację ma z drapieżnikami. Rzecz jasna stanie przed dylematem, którą stronę barykady wybrać.

 Dochodzi jeszcze wątek tajemniczych ludzkich śmierci. Rzekomo zbrodni dokonanych przez kogoś ze szkoły. Tak jak wspominałem: już po dwudziestu minutach czułem, że to będzie jakaś trylogia albo i więcej części. Pytanie tylko czy ktokolwiek będzie chciał to oglądać? Uważam, że lepszą decyzją byłoby wrzucenie tego na Netflixa, bo tam stałby się hitem a w kinach umrze śmiercią naturalną. Tak naprawdę gdybym nie oglądał wszystkich filmów w kinie to nie wiedziałbym o istnieniu tego projektu. Chciałbym obejrzeć kolejne części, choć bardziej wynika to z faktu ciekawości rozbudowy tego świata, bo film przepełniony jest pustką i brakiem pomysłu na rozwinięcie. Miotają się tu twórcy straszliwie. Uważam, że korzystniejsze byłoby odcięcie się od grupy docelowej w postaci dzieci. Niech to będzie dla dorosłych i wtedy można odważniej pójść a nie tak asekuracyjnie. To taki bardzo bezpieczny projekt. Zabrakło pazura...

Ocena: 5/10