Przysięgły nr 2 (MAX)

 

  Jeden z ostatnich filmów Clinta Eastwooda. 94 letni były aktor i reżyser dziś naprawdę zasługuję na szacunek. Nie jest to casus Woody Allena, który swego czasu co roku wypuszczał jakiś film. Pewnie do dziś by to robił, gdyby nie ograniczenia jakie spadły na niego po oskarżeniu o molestowaniu nieletniej. Dostajemy historię mężczyzny około trzydziestki, który zostaję wezwany by zostać ławnikiem w jednej ze spraw. My od samego początku nie wiemy kto jest oskarżony i kto zginął. Z czasem okazuję się, że nasz ławnik jest mocno zaangażowany w zbrodnię, do której doszło. Jedyną osobą, której o tym mówi jest prawnik (Kiefer Sutherland) ale jego obowiązuję tajemnica adwokacka i nie może nic powiedzieć. 

Postawcie się w jego położeniu. Z całą pewnością każdy obawiający się o własny los paraliżowałby pracę ławy i doprowadził do skazania oskarżonego ale czy to moralnie byłoby okej? Odpowiedź jest oczywista. Nasz bohater nie robi tego, wręcz staję po stronie oskarżonego, gdy wszyscy jednomyślnie są za skazaniem. Potem jednak, gdy wyczuwa, że grunt pali mu się pod nogami to zaczyna już mataczyć. Widz też ma dysonans poznawczy, bo z jednej strony chłop nie jest złym człowiekiem ale by się ratować musi się dopuszczać niegodnych czynów. 

 Mamy w filmie niezwykle zacną ekipę aktorską: Toni Collette, J.K Simmonsa czy Nicholasa Houlta jako naszego ławnika. To taki dramat sądowy, który mocno bazuję na emocjach. Najbardziej one się udzielają ławnikom. Mam wrażenie, że cała sprawa logicznie jest niejasna. Mówię tak z perspektywy kogoś kto nie zna sprawcy. Oskarżony niby poszedł za ofiarą, ale nie ma dowodu, że był na miejscu zbrodni i nie znaleziono narzędzia zbrodni. Sprawa poszlakowa. Nawet, gdy widzimy sceny tej dwójki z przeszłości to było sporo przesłanek sugerujących, że to nie on jest winny. To tylko pokazuję jak emocję mają zły wpływ na osądy ludzkie. Myślę, że to jeden z tych filmów, który ludziom się spodoba. Nie jest arcydziełem ale to solidna reżyserska robota. Clint żyj 200 lat. 

Ocena: 7/10