Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży

 

Pamiętam dawne "Igrzyska śmierci". Nie była to moja ulubiona seria ale momenty były. Wtedy akcja skupiała się na Katniss a tym razem podążamy za antagonistą tamtej serii czyli prezydentem Snowem. Bardzo dobry w tej roli Tom Blyth. Od samego początku można być pewnym, że fabuła będzie zmierzała w kierunku zmiany na gorsze naszego bohatera. Na początku mieszka w Kapitolu i ledwo wiążę koniec z końcem ze swoją kuzynką i babcią. Dostaje zadanie bycia mentorem mieszkanki dyskryktu 12 Lucy Gray Baird. Mieszkańcy dyskryktów byli wtedy traktowani jak zwierzęta idące na rzeź. Nawet w oczekiwania na igrzyska trzymani byli w klatkach. Kłóci to się z tym jaki obraz tej społeczności był w tamtych "Igrzyskach...". Tam byli oni promowani w mediach, mieszkali w luksusowych warunkach.

 Nasz Coriolanus Snow miał umysł rewolucyjny i sporo pomysłów, które były bardziej humanitarne dla uczestników. Z czasem jednak boleśnie poznając uroki prawdziwego życia przyjął pozycję rekina. Fabuła pędzi dość szybko. Te główne wydarzenie nadchodzi i jest jedynie przecinkiem w całej historii bo preludium jest znacznie bardziej wstrząsające niż dylemat Katniss i Peety, kto ma połknąć truciznę. Niestety jest jedno ALE.... My wiemy, że Snow przeżyję i wyrośnie na dyktatora i potwora. Także już w połowie filmu wiedziałem, że z czasem te mroczne oblicze się objawi i wypełni go całkowicie. Stanie się bezwzględnym władcą, Nawet miłość nie okazała się silniejsza, choć jak sam sugerował kierował się właśnie nią. 

Celowo skupiam się na jednej postaci, bo cała reszta jest tu mało istotna. Ta dziewczyna, w której rolę wciela się Rachel Zegler jest jedynie dodatkiem. Dlatego też mało poznajemy postacie drugoplanowe, Skupiamy się na emocjach, które towarzyszą Snowowi. Podobało mi się, choć po pierwszych 45 minutach zacząłem trochę psioczyć w głowie. To jest taki film, o którym można dyskutować sporo. Scena po scenie. Takich "Igrzysk śmierci" potrzebowałem. Polecam sprawdzić.

Ocena: 7/10